Dobre chęci nie przekraczają granicy. Instrukcja przekracza.

29 sierpnia uczestnicy wymiany „Język wsparcia” podpisali dwujęzyczny przewodnik po etycznym wsparciu młodzieżowym. Pisali go przez kilka dni, w dwóch wersjach — polskiej i ukraińskiej — i przy jednym stole.

W przewodniku znalazły się cztery rzeczy, nad którymi pracowano osobno: język bez patologizacji, czyli jak mówić o człowieku, żeby nie zrobić z niego przypadku. Co robić i czego nie robić w bezpośrednim kontakcie. Jak wolontariusz ma zadbać o siebie, żeby wystarczyło go na dłużej niż kilka tygodni. I gdzie przebiegają różnice kulturowe między praktyką polską a ukraińską.

Osobną częścią jest mapa drogowa uruchomienia studenckiego hubu wolontariackiego przy kolegium w Kowlu — z horyzontem sześciu miesięcy i roku. Uczestnicy formułowali cele metodą SMART, co w praktyce oznacza jedno: zapisany zostaje tylko taki pomysł, przy którym da się później sprawdzić, czy został zrobiony.

Zdanie „chcemy pomagać weteranom” wygląda dobrze i nie mówi niczego. Trzeba je rozłożyć na: kto, gdzie, ile osób, od kiedy i po czym poznamy, że się udało. Tej roboty nie widać na zdjęciach i to ona zostaje po projekcie.

Przewodnik ma zostać zaprezentowany jeszcze co najmniej raz publicznie, już po stronie ukraińskiej.

Chcecie zobaczyć przewodnik? Napiszcie do nas — udostępnimy wersję do wglądu.

Fundacja Transgraniczne Centrum Dialogu Kultur

Projekt zrealizowano w ramach polsko-ukraińskiej wymiany młodzieży, zgodnie z Umową między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów Ukrainy o Polsko-Ukraińskiej Radzie Wymiany Młodzieży, podpisaną w Warszawie 9 września 2015 r., przy wsparciu Ministerstwa Młodzieży i Sportu Ukrainy.